Vroeg uit de veren, we waren immers benieuwd naar wat Siracuse ons zou brengen. Bij daglicht bleek de kust nog mooier dan bij nacht. Wat een water en wat ontzettend helder blauw!

Na een heerlijke douche en een goed ontbijt waren we al snel op pad. Het ene straatje nog smaller en mooier dan de ander. Een goed beeld van hoe de mensen hier écht leven kreeg je meteen, het is hier namelijk helemaal niet zo toeristisch. Als eerste kwamen we Tempio de Apollo en Chiesa di San Paolo tegen. Van de Tempel waren alleen nog wat restanten te zien en de kerk was helaas gesloten. Wel een prachtig beeld van deze historische bezienswaardigheden zo dicht bij het ‘normale' leven. Via de haven van Siracuse kwamen we op mooie plekjes; een klein strandje waar allemaal locals zich met zijn allen verzameld hadden om lekker te zwemmen. Ook wij hebben even in de zee gestaan voor we onze weg voortzetten richting Castello Maniace waar we ook weer een prachtig uitzicht hadden op de zee. Door allerlei kleine straatjes gingen we terug richting hotel, waar we een klein ‘winkeltje' tegenkwamen en water hebben gekocht. Nadat Tom de foto's op de laptop had gezet en ik een powernap had gedaan gingen we op zoek naar Parco Archeologico Della Neapolis. Na navraag bij de receptie bleek dat we dit met de auto moesten doen dus op naar de parkeerplaats om onze Fiat Panda in te stappen. De weg was gelukkig zo gevonden en binnen no time konden we de restanten van een amfitheater, theater en een grot bekijken. Wat was dat prachtig, we keken onze ogen uit. Hoe kunnen ze dat vroeger toch ooit gemaakt hebben? Na het bezoek aan dit archeologische park hebben we geluncht en zijn we de weg terug gaan zoeken naar ons hotel. Met wat omwegen lukte dat prima! Ik strandde met mijn boek op het balkon(netje) van onze hotelkamer en Tom ging nog even verder met foto's maken. Hij ontwikkeld zich hier als een ware paparazzi ;-) Na een verfrissende douche zijn we op zoek gegaan naar Tratoria Taverna Sveva, aangeraden als een goed restaurant waar voornamelijk locals komen. Eenmaal daar aangekomen was het er vrij rustig, het was pas 19.45 en nog niet de gebruikelijke tijd voor de Italianen om te eten. Na achten liep het terras vol en konden we genieten van alle mensen en geluiden om ons heen. Het voorgerecht stond al snel op tafel; voor Tom een heerlijke carpaccio en voor mij verse tonijn, wat een heerlijkheid. Nadat onze borden waren weggenomen stond al snel het hoofdgerecht op tafel...pff wat zijn ze snel hier...ook de Risotto en de Tagliatelle smaakte heerlijk! We besloten na het eten een stop bij het ‘winkeltje' te maken om water in te slaan en lekker naar het hotel te gaan, want eerlijk gezegd waren we helemaal op. Ik denk dat ik drie bladzijdes gelezen had toen Tom al naast me lag te snurken... :-)