Het eten gister was niet zo denderend, we hebben dan ook besloten om niet meer in het hotel avond te eten. We hebben hier half pension dus dat wordt het ontbijt en de lunch. Het ontbijt was al niet veel beter vanmorgen. Weinig keuze en vooral veel zoetigheid. Daar maak je mij niet blij mee. Na het ontbijt bij de receptie maar eens gevraagd wat de mogelijkheden waren. Er waren veel excursies, maar bij allen waren we een hele dag met een grote groep op pad. Dat hoefde voor ons niet. We besloten de Jeep Safari te doen, deze is uiterlijk met 9 personen en van 5 tot 7, zo hadden we mooi de gelegenheid om het oude stadcentrum van Lipari te bekijken en lekker onze eigen weg te gaan. In het oude stadcentrum waren veel kerken te zien, maar vooral het uitzicht was indrukwekkend. Vanaf boven zagen we de Marina Corta, de wat kleinere haven van Lipari waar vooral de wat kleinere bootjes aanmeerden. We hebben onze weg naar beneden gezocht en heerlijk met een ijsje en onze voeten in de zee genoten van het uitzicht. Met onze lege ijsbekertjes in onze hand, op zoek naar een prullenbak, besloten we gewoon maar wat straatjes in te gaan. Een oud vrouwtje gebaarde ons vanaf haar huis dat we het afval maar aan haar moesten geven, ze gooide het wel weg. Echt zo schattig. Vervolgens vroeg ze of ik een van haar planten water wilde geven die wat verder van haar vandaan stond. Helemaal blij en dankbaar zei ze ons gedag. Via de hoofdstraat liepen we terug naar het hotel om te gaan lunchen. Tot onze grote verbazing krijg je met de lunch ook gewoon 3 gangen. Ik moet zeggen; deze keer hebben we wel lekkerder gegeten. Al meerdere keren hadden we bordjes gezien die aangaven waar de brandweer was, we hadden ook al een poging gedaan om deze te vinden, maar zonder resultaat. Deze keer hebben we het maar aan iemand van de receptie gevraagd. 10 minuten lopen zei ze...nou wij hebben waarschijnlijk de short cut over het hoofd gezien, want na een half uur zagen wij de kazerne pas. Onderweg er naar toe kwamen we al een brandweerwagen en jeep tegen die op uitruk gingen. Bij de kazerne aangekomen was er dan ook niemand. We besloten te wachten tot ze terug kwamen en dat hebben we geweten ook. De mannen waren allemaal ontzettend aardig en lieten ons alles zien. Tom mocht de wagens open trekken en werd vervolgens bepakt en bezakt met de brandweerkleding van Lipari. We hebben veel foto's gemaakt en Tom heeft Santi en Nunzio foto's van de brandweer in Culemborg laten zien. Bij het weggaan beloofden we T-shirts op te sturen van de brandweer Culemborg en kreeg Tom een shirt van hun mee. Het was ontzettend leuk! De weg terug naar het hotel vonden we wel de korte route. We hadden nog een klein uurtje voor we met de Jeep Safari weg gingen. Toen we moesten verzamelen bleek dat we maar met zijn 4en de tour gingen doen. Emilio bracht ons naar de mooiste plekjes op het eiland, door de bergen en smalle straatjes. Vanaf de hoge bergen zagen we het eiland Vulcano en kwamen we langs mooie rode rotsen, in deze rotsen zat ijzer wat was gaan roesten, vandaar de mooie rode kleur. Voor de tweede stop kwamen we een huis tegen wat bewoond was, echt in de middle of nowhere, geen water, geen elektriciteit, echt ongelofelijk. We stopten bij een olijfboomgaard, waar een heel oud huisje stond wat uitgehakt was in de rotsen. Bij de derde stop konden we nog drie eilanden zien die bij de Eolische eilanden hoorden. Je zag dat het daar enorm hard regende en tussen de eilanden zagen we lichtflitsen terwijl de zon onder ging. Prachtig! Ook waren hier kleine zwavelbronnen, de warmte en rook kwam er vanaf en het rook naar zwavel, lees; rotte eieren. Bij de vierde stop plukte Emilio bramen voor ons, ze waren erg lekker en bleef vragen of hij meer moest plukken. Een paar regendruppels hadden het eiland Lipari inmiddels ook bereikt. Gelukkig bleef het daarbij. Bij onze laatste stop kregen we een glaasje zoete wijn aangeboden met koekjes die we daarin moesten dopen. Zelfs Tom probeerde de wijn en vond het erg lekker. Terug in het hotel was een douche geen overbodige luxe. Na al het stof van ons afgewassen te hebben gingen we op zoek naar de beste pizzeria; La Piazetta. Grappig om te zien dat in de hoek van het terras een oude man de boel regeerde. Als klanten wat aan de obers vroegen werd er eerst naar de oude man gekeken en wachten ze bijna benauwd op een goedkeurend antwoord. Knikte de man nee, dan gebeurde het gewoon niet! We hebben een heerlijke pizza op en zaten tussen de Italianen. Met een volle buik keerden we terug naar het hotel.